Meyan kökü geleneksel Çin doktorluğunda sıkça kullanılan bir bitkidir.
MUCİZE BİTKİ MEYAN VE KÖKÜNÜN BOTANİK VE TIBBİ ÖZELLİKLERİ:

Soyu : Fabaceae

Yöresel isimleri:Biyam, Boyam, Piyam, beyam, Tatlıkök, aşlama, meyan şerbeti, kök şerbeti.

Cinsi : Glycyrrhiza

Türü : Glabra

Ortak isimler : Licorice, Gan Cao, Iriqsus , Kan T’sao, Kan Ts’Ao, Liquirita, liquorice, Madhuka, Meyan kökü, Mi Ts’Ao, Sus Maikik

Tarihte Yunanlılar, Mısırlılar, Çinliler ve Hintliler gibi birçok toplum tarafından da kullanılmış olan meyan kökü, Güney ve Orta Avrupa’da doğada kendiliğinden yetişiyor; Rusya, İspanya, İran ve Hindistan’da ise özel olarak yetiştiriliyor. Türkiye’nin iç anadolu
bölgesinde, güneyinde,doğusunda ve güneydoğusunda doğal olarak bolca yetişir.

Çinliler diğer bitkilerle karıştırarak meyan kökünün canlılık vermesini sağlıyorlar.Bu nedenle Çin tıbbının vazgeçilmez
bir ilacıdır meyan kökü.

Haziran-Temmuz ayları arasında sarı-mavi eflatun veya kahverengimsi çiçekler açan, 0,4-2 m yüksekliğinde, dikensiz çalımsı bitkilere “meyan” denir. Yaprakları parçalıdır, yaprakçıklar 4-7 çiftlidir. Çiçekleri başak şeklindedir. Taç ve çanak yaprakları iki dudaklıdır, üst dudak iki kısa dişli, alttaki üçü uzun dişlidir. Meyan bitkisinin 6 türü Türkiye’de yetişmektedir.

Daha çok Güney, Orta ve Doğu Anadolu’da yaygınlık göstermektedir. Bir kısmının kökleri tatlı, bir kısmının ise acıdır.

Bu bitkinin oluşumunun Doğu’da başladığına inanılırdı, ancak eski zamanlardan beri Çin, Afrika, Avrupa, Hindistan ve Orta Doğu’da da yetiştiriliyordu. Meyan, kışın yapraklarını döker.

Yıl boyunca 1 metre veya daha uzun hale gelir. Ana kökünün, yaradılış düzeninden kaynaklanan güçlü bir kök yapısı vardır ve 1 metre yada daha fazla olarak çok sayıda saçaklı kökleri bulunur. Kökleri 1-5 cm kalınlığındadır, görünüşü kahverengi bir oduna benzer, sarı renkteki dokusuyla ve birbirinden ayrı olan kordonlarıyla uzun bir ipe benzetilebilir. Toprağın üst kısmındaki görünüşünde dikey biçimde olan ince dallarında yaprakları bulunur. Sapının iki yanında da 4-8
çift koyu yeşil yaprakları vardır. 2-3cm uzunluğunda, oval, eğrelti otuna benzer küçük yaprakları vKüçük yapraklara dokunulduğunda hafif yapışkanlık hissi verir.

Mavi lavanta çiçeklerinin salkımı gibi uzunluğu 1cm kadardır ve geriye kalan düz kısmı 2-3cm uzunluğundadır. Kahverengi kısımlarında, böbreğe benzeyen 1-7 arası toplu iğne başı büyüklüğünde kahverengi tohumlar içermektedir.

Meyan bitkisi; kireç, mecra, serbest bir alan, toprağın derinleri; tercihen de güneş gören bir yere konulabilir. Eğer killi toprakta bakılacaksa, bitki saksı yada tümsek bir yerde yetiştirilir.

Toprak, gübreyle zenginleştirilir ve hayvan gübresi bitkinin çürümesine karşın faydalıdır. Meyan’ın yayılması için en az 1-3 metrekarelik bir yer sağlanmalıdır. Bitkinin filiz vermeye başlaması iyiye işarettir ve yeni filizlerin oluşumunu sağlar. Köklerin yetişimindeki bu belirtiler ilerde biçilebileceğini gösterir. Bu kök tat, lezzet vermek için ve teavi edici olarak kullanılır. Az yetişen senelik şifalı otlar veya bitkiler 1-2 yıl civarında bir sürede yetiştirilebilir..

Meyan; ılıman, sıcak ve astropikal iklimlerde iyi olacaktır ve aynı zamanda; tropikal alanlarda olduğu takdirde kuruyan toprağı nemli ve havanın yağışlı olmasını sağlayacaktır. Meyan, kışın don olduğu zamanlarda hareketsizdir. Yani soğuk dönemlerde yeri değiştirilmezse yeraltına sağladığı faydalı özellikleri faaliyet göstermez. Eğer bitkilerin kuru yaprak örtüsü sık ise; toprağın nemi açısından yabani otların ayıklanması unutulmamalıdır.

Kökler, bellenir, yıkanır ve güneşte, gölgede yada suni bir şekilde kurutulur. Taze kökler, kolayca kesilir ve katlanabilir. Bir kez kurutulan kökler, ısı,ışık ve nemden saklanıp biriktirilmelidir. Kökler, müddetsiz olarak tatlılığını ve özelliklerini muhafaza edecektir.

Meyan’a bir kurtuluş besini de denilebilir. Yalnızca bu da değil iyi de bereketi, bolluğu vardır. Sayesinde şeker niyetine de meyanı kullanabiliyoruz. Serinletici bir şerbet olarak kullanılır ve susuzluğu giderir, açlığı bastırır ve direnme, dayanıklılık gücü verme gibi faydaları vardır.

Meyan’nın 15’in üzerinde çeşidi vardır. Fakat bunların hepsi tatlı olarak tıp alanında genel kabul görmüş değildir yada ticari anlamda uygun değildir.
Birleşimleri: uçucu yağlar, birleşik yağlar, linolenik ve linolenik asit, ağaç sakızları, coumarinler, alkaloidler, mazı oyu (tanenler), tryptamine, indolo, pyrazine, pyrrolidine, fenoller, salicylic asit, asparagine, betaine, chelite, glycyrrhizin, acılık, isoflavonlar, östrojen benzeri steroitler, bitkilerden elde edilen zamk, lecithin, protein

Vitaminler : A, B1, B2, B5, B6, B9, E

Mineraller : kalsiyum, demir, magnezyum, manganez, fosfor, potasyum, sodyum, krom, kobalt, selenyum, silisyum, çinko dur.

Bitkinin kökleri, meyan kökü olarak tanınmakta ve işlenmemiş olarak da kullanılmaktadır. Köklerinin kabuğu özel dinklerde soyulduktan sonra veya soyulmadan önce güneşte kurutularak doğal halı ile piyasaya sürülür. Bileşiminde nişasta, şekerler, zamk, rezin, glisirrizin vardır. Glisirrizin şekerden daha tatlı bir bileşiktir. Köklerdeki miktarı, bölgeden bölgeye değişir ve köklerin de etkili maddesidir. Meyan kökünün fabrikalarda işlenmesi ile elde edilen pekmez kıvamındaki meyan ekstrası,ilaç ve gıda sanayinde çok çeşitli meyan ürünlerinin yapımında kullanılır.Meyan kökü Türkiye’nin önemli bir ihraç maddesidir.Türkiye’de meyan kökü ve ürünlerinin kullanımı,şifa değeri henüz bilinmediği için yaygın değildir.Meyan ekstresi, pastilleri ve diğer meyan özleri ABD ve AB ülkelerinde uzun yıllardan bu yana eczanelerde ve büyük marketlerde satılmaktadır.Bilinçli bir kesim, hastalıklardan korunmak ve hastalıklarının tedavilerine yardımcı olmak amacı ile meyan ürünlerini bol miktarda tüketmektedirler.

Türkiye’de ise ilk defa ünlü Herbalist Atabay Güveloğlu modern fabrikasında üreterek çeşitli meyan ürünleri olarak halkın kullanımına sunmaktadır.Mutlaka faydalanmalısınız.

www. meyanmucizesi. com